Bestelling boek Aad Alleblas

Aad Alleblas / De humor ligt op Karpathos
Het boek is een uit de hand gelopen reisverhaal maar mag en kan ook niet als zodanig in dat hokje worden geplaatst. Het laat de bewoners van het Griekse eilandje Kárpathos van een totaal andere kant zien. Een zijde vanuit een humoristisch oogpunt bekeken. Anekdotes verteld. Laat zien hoe geweldig je jezelf kan vermaken met de Grieken. Hun geweldige vertelkunsten. Het dramatische, melancholische, lyrische en euforische gevoel wat zij bij jou losmaken.

Aad Alleblas/gaat er een vent naar Kreta
Na z’n succesvolle eerste boek, ‘de humor ligt op Kárpathos’, heeft Aad Alleblas opnieuw het Griekse leven van alledag aan het papier toevertouwd: ‘Gaat er een vent naar Kreta…’ Talloze keren heeft de Haagse Westlander het grootste van alle Griekse eilanden bezocht. Nieuwsgierig naar wat hem nu weer te wachten stond vloog hij er naartoe, niet zelden keerde hij vol ongeloof en soms ook met onbegrip terug. Maar de doezelende dorpjes, de rijke historie en de eenvoud van het bestaan in al zijn facetten hebben een zuigende werking. ‘Gaat er een vent naar Kreta…’ is andermaal een aaneenstapeling van doldwaze en idiote avonturen. De lang gekoesterde wens om een weldadige behandeling in een badhuis te ondergaan mondt uit in een fysieke marteling. Van een uit de hand gelopen Rebetica-klaagzang die hij op zijn verjaardag krijgt voorgeschoteld, wordt hij nog wel eens badend in het zweet wakker. Toeristen die vol goede moed een taxi instappen, belanden naar zijn mening bij thuiskomst steevast in een psychiatrische inrichting, dolgedraaid als ze zijn na een ongeëvenaarde dollemansrit. Of de tocht naar Spinalonga, het eiland der verdoemden, die onvergetelijk is vanwege een authentieke gids. Ook al meent Alleblas dat Kreta zucht en steunt, het blijft volgens hem een parel in de Middelandse Zee die altijd fonkelt. Het boek is een aanrader voor diegenen die Griekenland willen bezoeken in haar algemeenheid of Kreta in het bijzonder.

Fragment uit het boek:

Een verblijf in exotische oorden met de daarbij horende temperaturen maakt van mij een ander mens. Warmer, passioneler. Je ligt per slot van rekening de hele dag op het strand met schaars geklede toeristen om je heen. Dat gaat je niet in de kouwe kleren zitten. Ik weet natuurlijk niet hoe dat bij u zit, maar bij mij weekt dat heel wat los. Eenieder die nu denkt dat ik een ouwe viezerik ben, die de hele dag naar lekkere halfnaakte dames zit te gluren, heeft het gewéldig mis. De oorzaak mag worden gezocht in het feit dat je zélf de hele dag halfnaakt in de zon ligt. Bepaalde scènes, want uitzonderingen heb je nu eenmaal overal, dragen hiertoe weinig aan bij: de dame met een badpak zonder schouderbandjes, die vlak voor me in de branding zit en de hoge golven die in de verte aan komen rollen niet in de gaten heeft, wordt opeens gegrepen door een anderhalve meter hoge breker. Ruggelings wordt zij het strand opgeworpen. Haar halve meter lange, uitgezakte tieten kiezen de vrije natuur en belanden beiden over haar schouders met een waterige klets eveneens op het strand. De dame kijkt gegrepen om haar heen, negeert het halve strand dat snikkend van de lach beleefd de blik afwendt, vangt die dingen weer en stopt ze terug waar ze horen. Nu wil ik hier graag haar naam, toenaam, adres en woonplaats vermelden want ik ken haar, maar mocht dat bij navraag geeneens! .........................

Fragment uit het boek:

Ik versta honden. En zij begrijpen mij. Toegegeven, het is een vreemde openingszin. Tientallen mensen lopen, bij dit gegeven, schouderophalend verder, weer andere hebben jeuk aan hun voorhoofd en krassen dat met een vinger weg. En, de immer enthousiaste agogen slaan mij óf bemoedigend op de schouder óf verstrekken mij geheel ongevraagd het adres van de dichtst bijzijnde psychiatrische inrichting mij daarbij nog steeds vriendelijk aankijkend.
Feit blijft: ik versta honden en zij mij. Er staat nét even buiten Pigadia een hond die het terrein en huis van zijn baas bewaakt. Dit was mij nooit opgevallen als ik niet precies op dat punt een lekke band krijg.
Elke voorbijlopende toerist blaft hij stijf. Mij aanvankelijk ook, en ik kijk hem met gefronste wenkbrauwen aan. Onmiddellijk houdt hij op.
Terwijl ik mezelf met het verwisselen van het wiel bezighoud gaat hij weer verder met zíjn dagelijkse routine, daarbij vervaarlijk kijkend en dreigend blaffend naar de nietsvermoedende voorbijganger. Het was een aangenaam schouwspel, want elke keer zie ik zwaar bepakte voetgangers (wat is er trouwens aan om in die zinderende hitte jezelf zo af te straffen) gezellig met elkaar keuvelend -ik ben benieuwd of ze dat op de terugweg ook doen- zich een ongeluk schrikken met de pas versnellend. Toch houdt de hond mij terloops in de gaten en terwijl ik aan het sleutelen ben komt dat beest dichterbij, daarbij zijn spiedend oog op voorbijgangers niet verliezend. Behoedzaam, dat wel, maar hij ziet in dat er van mij weinig te vrezen valt. Ik vraag aan hem of het nu niet te warm is om de hele dag die lui de stuipen op het lijf te jagen. Nu, daar had ik me een onderwerp aangesneden. Ik had toch wel gezien hoe ontzettend geinig dat was, en bovendien had hij de opdracht van z’n baas, sloeg tie, bij wijze van, twee vliegen in een klap. Tja, daar viel weinig tegenin te brengen. Vooral bij de Duitse toeristen leek het wel alsof hij er een schep bovenop deed. Ik bleef hem steevast vragen stellen in het Nederlands, terwijl hij mij in het Grieks antwoordde.
Hij sprak, voor een hond, beschaafd Grieks. Dat had ik nog wel eens anders meegemaakt. Ik vertelde hem nog, dat vooral op het vasteland de taal nogal eens met voeten werd getreden.